Debaty sejmoweDziesiata Kadencja

Interpelacja w sprawie potrzeby zmiany § 2 ust. 4 rozporządzenia ministra edukacji narodowej i sportu z dnia 29 stycznia 2003 r. dotyczącego sposobu i trybu organizowania indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży

   Szanowna Pani Minister! Z wielkim zaniepokojeniem przyjąłem wejście w życie rozporządzenia ministra edukacji narodowej i sportu z dnia 29 stycznia 2003 r. w sprawie sposobu i trybu organizowania indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży (DzU nr 23, poz. 193). Przepis § 2, ust. 4 tego rozporządzenia stanowi, że: ˝Zajęcia w ramach indywidualnego nauczania prowadzi się w miejscu pobytu ucznia, w szczególności w domu rodzinnym, specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym lub w placówce opiekuńczo-wychowawczej˝.    Taki zapis uniemożliwia przyznawanie przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne orzeczeń o nauczaniu indywidualnym zorganizowanym w szkole. Wprowadzając taką regulację, skazuje się dzieci, którym stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły, na osamotnienie i odosobnienie, zamiast uwzględniać jak najpełniejszą realizację potrzeb ww. dzieci i traktować je jako pełnoprawnych uczestników życia społecznego. Na podstawie tego rozporządzenia podejmowane są przez szkoły i samorządy lokalne decyzje ograniczające możliwość nauczania indywidualnego w szkołach.    Z moich doświadczeń zebranych w toku wieloletniego kierowania Fundacją ˝Wszystko dla Dzieci˝ (która niesie pomoc dzieciom niepełnosprawnym, pochodzącym z zagrożonych środowisk, podatnych na uzależnienia ubogich i niepełnych rodzin) wynika, że jednym z najważniejszych procesów edukacyjnych jest kształcenie więzi i solidarności z grupą rówieśniczą, które w przyszłości ułatwia nawiązywanie szerokich kontaktów interpersonalnych, oraz umiejętność życia w społeczeństwie i świecie zinstytucjonalizowanym. Ponadto odpowiednio wcześnie podjęta rehabilitacja daje szansę na powrót do nauczania szkolnego i normalne funkcjonowanie w przyszłości. Brak możliwości nauczania indywidualnego w szkole, brak kontaktów rówieśniczych, pozbawia dziecko pełnych możliwości rozwoju i kształtowania zachowania w relacjach do innych ludzi i wobec świata.    Uniemożliwienie nauczania indywidualnego ucznia na terenie szkoły jest szczególnie niekorzystne w przypadku edukacji dziecka w domu rodzinnym w środowisku rodzin biednych, wielodzietnych, patologicznych, które nie dysponują warunkami odpowiednimi do prowadzenia nauczania indywidualnego.    Pragnę przy tym podkreślić, że Konwencja o Prawach Dziecka przyznaje dziecku niepełnosprawnemu pełnię praw dziecka, uznając jego prawo do normalnego życia w warunkach gwarantujących mu godność, umożliwiających osiągnięcie niezależności oraz ułatwiających aktywne uczestnictwo w życiu społeczeństwa. Zobowiązuje także do zapewnienia uprawnionym do niej dzieciom pomocy, realizowanej w sposób prowadzący do osiągnięcia przez dziecko jak najwyższego stopnia zintegrowania ze społeczeństwem oraz osobistego rozwoju.    Mając na uwadze powyższe fakty, proszę panią minister o następujące informacje:    1. Co było celem wprowadzenia w życie tego rozporządzenia w takim, a nie innym kształcie?    2. Czy kierowany przez panią resort podjął jakieś działania zmierzające do sprawdzenia, jakie negatywne następstwa spowodowało wejście w życie wspomnianego rozporządzenia?    3. Czy z perspektywy czasu nie uważa pani, że niezbędna jest zmiana kontrowersyjnego przepisu zawartego w § 2 ust. 4 tego rozporządzenia, zwłaszcza że w opinii wielu osób na co dzień zajmujących się sprawami niepełnosprawnych dzieci i młodzieży (w tym rzecznika praw dziecka) jest on niezgodny z Konwencją Praw Dziecka, łamie zasadę wyrównywania szans edukacyjnych dzieci, którym stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły i ogranicza ich prawo do nauki?    4. Jakie kroki zamierza podjąć kierowane przez panią ministerstwo, by tam, gdzie zostały już podjęte decyzje ograniczające możliwość nauczania indywidualnego w szkołach , doprowadzić do ich zmiany, mając na uwadze przede wszystkim dobro dzieci i młodzieży korzystającej z tej formy edukacji?    Ze względu na wagę i przedmiot sprawy proszę panią minister o możliwie jak najszybszą odpowiedź na powyższe pytania. Jestem przekonany, że uczyni pani wszystko, by zasygnalizowany problem został rozwiązany i przywrócona została możliwość organizowania nauczania indywidualnego na terenie szkoły.    Łączę wyrazy szacunku    Poseł Zbigniew Janowski    Warszawa, dnia 28 marca 2003 r.