Debaty sejmoweDziesiata Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie średniookresowej strategii rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich

   Odpowiadając na interpelację pana posła Jerzego Jaskierni w sprawie średniookresowej strategii rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich (znak: SPS-0202-802/98) przesłaną przy piśmie dyrektora Sekretariatu Prezesa Rady Ministrów pana Gabriela Beszłeja, uprzejmie wyjaśniam, że:    Program ˝Średniookresowa strategia rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich˝, opracowany w Ministerstwie Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej i przyjęty przez Radę Ministrów w dniu 21 kwietnia 1998 r., określa najważniejsze cele i zadania do realizacji w czasie najbliższych lat. Dokument ten został przedstawiony Sejmowi, a w dniu 18 czerwca 1998 r. w gmachu Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej odbyła się pierwsza powszechna debata na temat Narodowego Programu Rozwoju Wsi Polskiej. Celem debaty było rozpoczęcie szerokiej dyskusji przedstawicieli świata polityki, gospodarki i organizacji społecznych nad przekształceniem ˝Średniookresowej strategii...˝ w Narodową Strategię Rozwoju Wsi Polskiej. Byłby to program wieloletni, realizowany przez kolejne rządy niezależnie od reprezentowanych przez nie opcji politycznych. Jako pierwszy blok tematyczny omówiono sprawy socjalne, w dalszej kolejności dyskutowane będą instrumenty organizacyjne i ekonomiczne.    Do udziału w debacie zaproszono przedstawicieli najwyższych władz państwowych, partii politycznych z koalicji i opozycyjnych organizacji rolniczych, reprezentantów nauki i ośrodków doradztwa rolniczego oraz goszczących w Polsce przedstawicieli Komisji Europejskiej. Obecni byli i przedstawili stanowiska odnośnie do możliwości rozwiązywania problemów rolnictwa i obszarów wiejskich premier RP Jerzy Buzek oraz komisarz Komisji Europejskiej do spraw rolnictwa Franz Fischler. Wnioski z przeprowadzonej już pierwszej debaty i następnych będą wykorzystywane w bieżących pracach zmierzających do przekształcenia ˝Średniookresowej strategii..˝ w program narodowy.    Odpowiadając na postulaty Małopolskiej Izby Rolniczej przedstawione w piśmie pana posła, pragnę zwrócić uwagę na następujące problemy:    Kreowanie właściwej polityki kredytowej wobec rolnictwa zależy od ogólnej sytuacji gospodarczej i możliwości budżetu państwa finansowania dopłat do oprocentowania kredytów. Minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej, mając na uwadze potrzebę zapewnienia możliwie jak najszerszej dostępności do tanich kredytów na finansowanie przedsięwzięć modernizacyjnych i rozwojowych w rolnictwie i jego otoczeniu, podejmuje wszechstronne działania w kierunku pozyskania na ten cel jak największych środków z różnych źródeł oraz oszczędniejszego ich gospodarowania. Czynione są starania o nową pożyczkę z Banku Światowego, a także o fundusze przedakcesyjne.    Kontynuowanie w 1998 r. polityki nieograniczonej dostępności do preferencyjnych kredytów inwestycyjnych z dopłatami do ich oprocentowania ze środków Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest niemożliwe przede wszystkim ze względu na skumulowanie się zobowiązań z tytułu udzielonych dotychczas preferencyjnych kredytów w warunkach ograniczonych środków, jakimi w bieżącym roku dysponować będzie agencja.    W 1997 r. dostępnych było praktycznie bez ograniczeń 35 linii kredytowych, z których poważna część była wykorzystywana przez różnego rodzaju spółki, duże przedsiębiorstwa przemysłowe, a nie przez rolników. Taka polityka była możliwa, ponieważ poza dotacjami budżetowymi agencja dysponowała nie wykorzystanymi środkami z lat poprzednich i zasilana była dodatkowo z Narodowego Banku Polskiego środkami pochodzącymi z oprocentowania obowiązkowych rezerw bankowych, a także wydatkowała środki z pożyczki Banku Światowego ASAL 300 zgodnie z umową zawartą w 1993 r. Obecnie agencja nie ma już tego dodatkowego zasilania. Środki z pożyczki ASAL 300 na rozwój infrastruktury wsi i tworzenie nowych miejsc pracy zostały wyczerpane, zrezygnowano też z oprocentowania rezerw obowiązkowych poprzez nowelizację ustawy o NBP przyjętą przez poprzedni parlament.    W 1998 r. zobowiązania agencji z tytułu kredytów udzielonych w ciągu czterech poprzednich lat (ponad 1 mld zł) wynosiły ok. 87% środków, jakie przewidywano w projekcie budżetu. Wobec tego konieczna była decyzja o ograniczeniu liczby linii kredytowych do tych, które przede wszystkim skierowane były do gospodarstw rolnych, oraz podjęto działania na rzecz obniżenia oprocentowania kredytów oraz marż bankowych.    Mimo że ogólne środki przyznane ustawą budżetową na 1998 r. dla Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa są nominalnie wyższe o 23,8% niż w ustawie na 1997 r., wystąpiła konieczność ograniczenia akcji kredytowej (z powodu wspomnianych wcześniej zobowiązań z ubiegłych lat oraz braku innych źródeł zasilania).    Uruchomiono 8 linii kredytowych inwestycyjnych szczególnie istotnych dla dalszej restrukturyzacji i modernizacji rolnictwa. I tak w bieżącym roku Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stosuje dopłaty do oprocentowania kredytów udzielanych w ramach następujących linii kredytowych:    - podstawowe kredyty inwestycyjne na realizację przedsięwzięć w rolnictwie i usługach dla rolnictwa jak: modernizację, adaptację, budowę i rozbudowę zakładów świadczących usługi dla rolnictwa i działalność w zakresie agroturystyki w gospodarstwie rolnym,    - na przedsięwzięcia inwestycyjne tworzące nowe miejsca pracy w działalnościach pozarolniczych w gminach wiejskich i miejsko-wiejskich, gwarantujących zatrudnienie ludności wiejskiej; kwota kredytu nie może przekroczyć 60% wartości nakładów inwestycyjnych, przy czym w wyniku realizacji inwestycji musi nastąpić wzrost zatrudnienia co najmniej o jedną osobę na każde 25 tys. zł udzielonego kredytu.    Oprocentowanie dla kredytobiorców z ww. linii wynosi maksymalnie 0,75 stopy redyskonta weksli w skali roku, aktualnie 13,5-14,1%.    - na realizację przedsięwzięć objętych branżowym programem restrukturyzacji i modernizacji mleczarstwa,    - na realizację przedsięwzięć inwestycyjnych objętych programem wspólnego użytkowania maszyn i urządzeń rolniczych.    Oprocentowanie dla kredytobiorców z tych linii ustalone jest w wysokości 1/4 oprocentowania stosowanego przez bank, aktualnie 6,76-7,05%.    - na zakup gruntów rolnych,    - na utworzenie lub urządzanie gospodarstw rolnych przez osoby, które nie ukończyły czterdziestego roku życia,    - na utworzenie lub urządzanie gospodarstwa rolnego w ramach realizacji programu osadnictwa na gruntach skarbu państwa,    - na wznowienie produkcji w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej znajdujących się na obszarach dotkniętych klęskami żywiołowymi (na wnioski wojewodów i za zgodą ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej).    Oprocentowanie dla kredytobiorców wynosi 0,25 stopy redyskonta weksli, tj. aktualnie 5,88% w skali roku.    Wyżej wymienione kredyty dostępne są dla rolników w 27 bankach, z którymi Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podpisała umowy w sprawie dopłat do oprocentowania kredytów inwestycyjnych.    Dostępność kredytów dla rolników na zakup rzeczowych środków obrotowych do produkcji w bieżącym roku nie powinna być mniejsza niż w 1997 r. Oprocentowanie płacone bankowi przez kredytobiorcę utrzymane zostało na poziomie 0,4 stopy redyskonta weksli, aktualnie - 9,4%.    W pierwszej kolejności środki budżetowe skierowane zostały na dopłaty do oprocentowania kredytów zaciągniętych w 1997 r. na zakup rzeczowych środków obrotowych do produkcji rolnej oraz na skup i przechowywanie produktów rolnych z ubiegłorocznych zbiorów, aby zapewnić wywiązywanie się ze zobowiązań wynikających z już podpisanych umów. Chcę podkreślić, że limity dopłat do oprocentowania kredytów na zakup rzeczowych środków do produkcji dla banków współpracujących z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa określone zostały na cały rok.    Ministerstwo Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej określiło i przekazało Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa limit dopłat do kredytów w 1998 r. na skup płodów rolnych z tegorocznych zbiorów. Zakres przedmiotowy preferencyjnego kredytowania skupu produktów rolnych nie uległ zmianie, także kwota dopłat została na poziomie ubiegłorocznym. Oprocentowanie dla kredytobiorcy ustalone zostało w wysokości 0,7 stopy redyskonta weksli, aktualnie - 16,45%.    W dniu 29 lipca 1998 r. Rada Ministrów podjęła decyzję o wprowadzeniu nowej formy skupu: dopłat kompensacyjnych dla przedsiębiorstw skupujących zboże. Skupując zboże na zlecenie agencji, będą one otrzymywały do każdej tony skupionego zboża dopłatę: 90 zł za tonę skupionej pszenicy i 60 zł za tonę żyta. Dopłata będzie wypłacana pod warunkiem udokumentowania przetrzymywania zboża przez 5 miesięcy i wypłacenia należności rolnikom w ciągu 14 dni od momentu zakupu. Cena zapłacona rolnikom musi być równa cenie interwencyjnej, czyli 510 zł za tonę pszenicy i 360 zł za tonę żyta. Agencja Rynku Rolnego będzie mogła skupić dzięki temu około 1,5 mln ton zboża.    Jeśli chodzi o projekt budżetu państwa na 1999 r., ponieważ w chwili obecnej trwają nad nim prace, pełna i pewna informacja o ilości środków przeznaczonych na finansowanie zadań z zakresu rolnictwa i gospodarki żywnościowej nie jest jeszcze dostępna.    Z kolei kwestia ograniczenia nadmiernego napływu importowanej żywności jest przedmiotem szczególnego zainteresowania resortu rolnictwa, dlatego też wycofano preferencje w imporcie cukru, koncentratu pomidorowego i kukurydzy z Czech oraz Słowacji i Węgier, co postulowane było przez środowiska rolnicze. Przyjęto rozporządzenie pozwalające na zwiększenie opłat celnych w przypadku zbyt dużego importu towarów rolno-spożywczych lub sprowadzanych po zaniżanych cenach - wejdzie ono w życie 6 sierpnia br. W obrotach handlowych towarami rolno-spożywczymi przyjęto zasadę, że nie będzie realizowany bezcłowy import, mimo wniosków składanych w tej sprawie przez krajowych producentów i handlowców.    Pragnę poinformować pana posła, że aktualnie trwają prace nad pakietem ustaw dotyczących reformy systemu edukacji, uwzględniających także problem usytuowania szkolnictwa i oświaty rolniczej po zmianach administracyjnych. Resort rolnictwa prezentuje pogląd, że przypisanie szkół różnych szczebli powiatom i województwom jako zadanie własne dla poszczególnych stopni samorządu terytorialnego spowoduje ściślejsze powiązanie szkół ze środowiskiem i zwiększy dostosowanie nauczania do regionalnych potrzeb. Resort pragnie jednak zachować wpływ na kształtowanie sylwetki absolwenta szkoły rolniczej poprzez:    - doskonalenie nauczycieli prowadzących kształcenie zawodowe, które będzie realizowane w podległym ministrowi Krajowym Centrum Oświaty Rolniczej,    - minister chciałby mieć też wpływ na kwalifikacje zawodowe kadry sprawującej nadzór pedagogiczny nad nauczaniem przedmiotów zawodowych i praktycznej nauki zawodu,    - minister powinien także decydować o tworzeniu i prowadzeniu centrów kształcenia praktycznego i ustawicznego, jak również współdecydować o zamykaniu szkół kształcących w zawodach rolniczych i gospodarki żywnościowej,    - konieczny jest współudział ministra rolnictwa w ustalaniu podstaw programowych kształcenia w zawodach podstawowych dla obszarów wiejskich i rolnictwa.    Młodzież rolnicza i wiejska musi mieć szansę zdobycia wszechstronnego wykształcenia, co zapewnić powinny wszystkie poziomy szkół, w tym rolnicze o wieloprofilowych programach nauczania.    Pakiet ustaw kompetencyjnych związanych z reformą administracyjną państwa nie dotyczy jednostek pozarządowych, w tym izb rolniczych. Niemniej w resorcie rolnictwa, w samych izbach rolniczych i na różnych szczeblach trwa dyskusja nad generalnym wzmocnieniem organizacji samorządowych, szczególnie izb rolniczych oraz organizacji producenckich i marketingowych. Trwają prace nad zmianą ustawy o izbach rolniczych, w kierunku zwiększenia ich uprawnień. Podejmowane są już różnorodne działania na rzecz zwiększenia zakresu działania izb rolniczych - m.in. uruchamiane są pilotaże w zakresie doradztwa rolniczego i zmiany systemu wypłacania dotacji do nawozów wapniowych i wapniowo-magnezowych. Również opiniowanie niektórych projektów inwestycyjnych do preferencyjnego kredytowania przewiduje się przekazać izbom rolniczym. Prowadzone są także w resorcie prace nad projektem ustawy o doradztwie rolniczym, w której rozstrzygnięte zostaną wzajemne zależności pomiędzy ośrodkami doradztwa rolniczego i izbami rolniczymi.    Z pewnością istnieje potrzeba znacznie szerszego włączenia się poszczególnych szczebli terytorialnych do zarządzania rolnictwem i rozwojem obszarów wiejskich. Wiąże się to z dalszym przekazywaniem kompetencji. Należy jednak dokonywać tego stopniowo, przygotowując odpowiednie kadry terenowe do podjęcia nowych zadań. Rozpoczęcie działania od 1 stycznia 1999 r. w nowych strukturach pozwoli na zdobycie doświadczeń i rozpoznanie potrzeb, niezbędnych do poszerzania kompetencji. Prowadzone aktualnie negocjacje z Unią Europejską i zadeklarowana pomoc w postaci różnych funduszy przedakcesyjnych wpłyną także na aktywizację organów administracji i jednostek pozarządowych na rzecz rozwoju regionów. Obecnie największe szanse wsparcia, rocznie rzędu 100-200 mln ECU, będzie miała polska wieś i rolnictwo w ramach programu SAPARD, który uruchomiony zostanie od 2000 r. i przeznaczony będzie wyłącznie na potrzeby rolnictwa i obszarów wiejskich. Zasadniczym warunkiem uzyskania tej pomocy będzie przygotowanie krajowych programów według kryteriów określonych przez Komisję Europejską. Zdobywane obecnie przez szereg regionów doświadczenia przy realizacji pilotażowych programów współfinansowanych ze środków PHARE pozwolą na efektywne wykorzystanie środków pomocowych w przyszłości.    Odnośnie do sytuacji przemysłu spożywczego należy zauważyć, że zalicza się go do najszybciej rozwijających się działów polskiej gospodarki. Po głębokim spadku produkcji przemysłu spożywczego w latach 1990-1992 notuje się wzrost sprzedaży produkcji średnio o ok. 10% rocznie. Przemysł ten wzmocnił swoją pozycję w krajowej produkcji dóbr i usług. Jego udział w produkcji całego przemysłu wynosi ok. 21,5%.    Wyniki finansowe przemysłu rolno-spożywczego są zróżnicowane między poszczególnymi branżami i kierunkami przetwórstwa:    - W 1997 r. w najtrudniejszej sytuacji finansowej znajdowało się przetwórstwo produktów roślinnych (branże: ziemniaczana, zbożowo-młynarska, owocowo-warzywna, cukrownicza, olejarska). Wynikało to głównie z wysokiego poziomu inwestowania, które w tej części przetwórstwa było ponad 2 razy wyższe od amortyzacji. Zadłużenie przedsiębiorstw przetwarzających produkty roślinne jest wysokie i znacznie wyższe od przeciętnego zadłużenia całego przemysłu spożywczego, szczególnie zadłużenie krótkoterminowe.    - Przetwórstwo produktów zwierzęcych (branże: mięsna, drobiarska, rybna, mleczarska), mimo niskiej rentowności, osiągnęło relatywnie niezły stan ekonomiczno-finansowy. Ma ono wysoką płynność finansową i niskie zadłużenie. W utrzymaniu tego stanu oraz stosunkowo wysokiego poziomu inwestowania znaczącą rolę odegrał kapitał inwestorów zewnętrznych, głównie krajowych.    - Dobry stan ekonomiczno-finansowy utrzymuje wciąż przerób wtórny (branże: cukiernicza, koncentratów spożywczych, przetwórstwa herbaty i kawy, napojów bezalkoholowych, pasz). W tej grupie najwyższą rentowność osiągnął przemysł koncentratów spożywczych oraz przetwórstwo herbaty i kawy, a najniższą paszowy i napojów bezalkoholowych. Charakteryzuje się bezpieczną płynnością finansową, wysokim poziomem inwestowania oraz niskim zadłużeniem.    - Dość zróżnicowana jest sytuacja ekonomiczna producentów używek (branże: spirytusowa, winiarska, piwowarska, tytoniowa). W tej grupie najlepsze wyniki finansowe osiąga przemysł piwowarski, którego rentowność brutto przekracza 8,2%. Stałą poprawę wyników osiąga przemysł winiarski, a obecny poziom rentowności wskazuje, że przezwyciężył on kryzys z lat 1992-1994. Spadkowa tendencja rentowności wystąpiła natomiast w przemyśle spirytusowym.    W 1997 r. trwała przyspieszona modernizacja potencjału przetwórczego przemysłu spożywczego. Nakłady w tym sektorze ustabilizowały się na poziomie ok. 1,5 mld USD. Jest to kwota o ponad 50% wyższa niż w latach 1990-1994. Poziom inwestowania jest bardzo zróżnicowany między branżami i kierunkami produkcji. Procesy modernizacji najszybciej następują w produkcji olejów i margaryn, piwa, napojów bezalkoholowych, papierosów oraz wyrobów cukierniczych i pasz przemysłowych. Wysoka jest także kwota inwestycji w przetwórstwie mleka, mięsa, owoców i warzyw oraz w produkcji cukru. Natomiast niski jest poziom inwestowania w produkcji pieczywa, wina i wyrobów spirytusowych oraz w przetwórstwie zbóż, drobiu, ryb i ziemniaków.    W rozwoju przemysłu spożywczego znaczącą rolę odgrywa kapitał zagraniczny. Inwestycje zagraniczne w tym sektorze wynosiły na koniec 1997 r. 3,3 mld USD, a łącznie z planowanymi - 4,4 mld USD. Sektor ten angażuje ogółem 18,5% inwestycji w Polsce, w tym w działalności produkcyjnej - 29,7%. W dalszym ciągu największym zainteresowaniem kapitału zagranicznego cieszy się przemysł: cukierniczy, tytoniowy, olejarski oraz produkcja lodów, napojów bezalkoholowych i koncentratów spożywczych. Są to sektory, w których dominują już firmy kontrolowane przez kapitał zagraniczny.    Wejście kapitału zagranicznego z reguły prowadzi do głębokiej modernizacji i restrukturyzacji zakładów przetwórstwa spożywczego. Rosnące zainteresowanie kapitału zagranicznego takimi dziedzinami przetwórstwa, jak: produkcja cukru, produkcja mrożonek owocowo-warzywnych, pasz, galanterii ziemniaczanej, przetwórstwo mleka i mięsa, może stwarzać szanse na przyspieszenie procesów modernizacji również wstępnego i pogłębionego przerobu głównych produktów rolnych.    Na tle prywatyzacji całej gospodarki narodowej proces przekształceń własnościowych w przemyśle spożywczym należy do najbardziej zaawansowanych (ok. 83,5% firm). Łącznie po 1990 r. przekształceniami objęte zostały 484 przedsiębiorstwa przemysłu rolno-spożywczego (w tym 189 przekształcono w jednoosobowe spółki skarbu państwa, z których 41 sprywatyzowano, a 67 włączono do programu powszechnej prywatyzacji), w tym 18 w 1997 r. Udział przedsiębiorstw państwowych w sprzedaży przemysłu spożywczego obecnie wynosi tylko ok. 7,5%.    Status przedsiębiorstwa państwowego na koniec grudnia 1997 r. miało jeszcze 109 przedsiębiorstw przemysłu spożywczego. Są to przede wszystkim przedsiębiorstwa przemysłu spirytusowego, w których proces przekształceń własnościowych jeszcze się nie rozpoczął, kilkanaście przedsiębiorstw przemysłu zbożowo-młynarskiego, kilka przedsiębiorstw przemysłu mięsnego i chłodniczego oraz pojedyncze przedsiębiorstwa przemysłu owocowo-warzywnego, ziemniaczanego i olejarskiego. Ocenia się, że proces prywatyzacji w tym sektorze zostanie zakończony w najbliższych 2-3 latach. Zgodnie z przyjętymi przez Sejm RP ˝Kierunkami prywatyzacji w 1998 r.˝ procesami tymi objęte zostaną spółki wchodzące w skład holdingów cukrowych. Rozpocznie się również w 1998 r. prywatyzacja przedsiębiorstw branży spirytusowej po ich uprzedniej komercjalizacji. Kontynuowana również będzie przez narodowe fundusze inwestycyjne prywatyzacja i restrukturyzacja spółek objętych programem powszechnej prywatyzacji.    Niezwykle istotnym skutkiem prywatyzacji przetwórstwa rolno-spożywczego jest powstawanie ugrupowań przedsiębiorstw tego sektora, które pojawiają się w każdej branży. Tworzą je głównie inwestorzy strategiczni uczestniczący w prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Są to firmy spożywcze o zasięgu międzynarodowym oraz wcześniej sprywatyzowane przedsiębiorstwa handlu zagranicznego produktami rolno-spożywczymi. Rolę taką pełnią również grupy kapitałowe o krajowym i mieszanym kapitale. Ugrupowania pracują nad wspólną strategią rozwoju i jednolitą strategią rynkową. Działania takie zwiększają zdolności konkurowania ugrupowań i ich spółek na rynkach poszczególnych produktów. Znacząca część liderów sektora jest już zdolna do konkurowania w wybranych segmentach jednolitego rynku europejskiego i zdolna do spełniania wymagań wynikających z regulacji Unii Europejskiej.    Poruszony w interpelacji pana posła problem organizacji i reformy rynku rolnego jest jednym z kluczowych obszarów działania resortu rolnictwa. Zgodnie z przyjętymi założeniami podstawowym elementem organizacji rynku rolnego jest powstanie zorganizowanego rynku pierwotnego (producenta) stanowiącego podstawę funkcjonowania giełd towarowych i rynków hurtowych. Dlatego też w ostatnim czasie został w Ministerstwie Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej opracowany i zatwierdzony Program organizacji rynku pierwotnego, rynków hurtowych i giełd towarowych. Zakłada on, że podstawowym elementem struktury zorganizowanego rynku produktów rolnych są organizacje producenckie rolnków działające w różnych formach prawnych (spółdzielnie, spółki prawa handlowego, spółki cywilne, zrzeszenia, stowarzyszenia). Tworzone obecnie nowe grupy producenckie napotykają szereg problemów natury prawnej, które utrudniają ich powstanie i funkcjonowanie. Należą do nich w szczególności: trudności z wyborem formy prawnej, właściwej dla realizacji zakładanych celów (głównie gospodarczych), trudności z zawieraniem długoterminowych kontraktów, niekorzystny system podatkowy, szczególnie dla formy spółdzielczej, trudności w uzyskiwaniu kredytów, brak systemowych rozwiązań w zakresie wsparcia powstawania i działania grup producenckich. Resort rolnictwa prowadzi prace związane z opracowaniem regulacji prawnych w zakresie organizacji grup producentów. Ustawa umiejscowi grupy producenckie na zorganizowanym rynku produktów rolnych oraz stworzy system powiązań i odniesień grup producenckich do innych uczestników rynku, a także umożliwi wypracowanie zasad systemowego wsparcia powstawania i działania grup producenckich. Wypracowane rozwiązania uwzględnią konieczność harmonizacji prawa polskiego z prawem europejskim oraz powinny wykorzystywać krajowe doświadczenia i państw członkowskich Unii Europejskiej. Ustawa określi prawne zdefiniowanie pojęcia ˝grupa producencka˝ i ustali zasady uznawania grup przez państwo, regulować będzie kontraktacje produktów rolnych i w tym kontekście zaproponuje system zachęt ekonomicznych dla odbiorców produktów rolnych, którzy zawierać będą z grupami wieloletnie umowy. Zostaną w niej wprowadzone uregulowania dotyczące ujednolicenia obowiązków grup (bez względu na formę prawną) w zakresie księgowości, podatków i sprawozdawczości, a także zasady wspierania, powstawania i działania grup producenckich według określonych kryteriów (np. minimalna liczba członków, pułap wartości produkcji towarowej). Działania resortu rolnictwa zmierzają do przygotowania do końca 1998 r. ustawy o grupach producenckich, zasad wspierania, uznawania i organizowania grup producenckich od nowego roku budżetowego 1999 i przygotowania rejestru grup producenckich.    Minister    Jacek Janiszewski    Warszawa, dnia 29 lipca 1998 r.